In Charleroi mag je niet meer creatief zijn op de muren. “Je t’aime Muriel” kan je een fikse boete opleveren. Kortrijk doet kunst op rotondes in de ban. In de Panne is er heibel over een bloot beeldhouwwerk.

Wat een samengeknepenbillenregelneverij. Ik heb zin om dat woord op de respectieve stadhuizen te gaan kalken, of anders “verboden te verbieden”. Rijke en arme gemeenten, allemaal even bekrompen van geest.

Wat is er ontroerender dan een ontboezeming op een saaie schutting of een verlaten spoorweggebouwtje? Je zit slaperig in de auto, op de fiets, in 2de klasse en plots zie je een interessante flard tekst.

Pluk de dag

Bij het buitenrijden van de noord-zuid-verbinding in Brussel: “Toujours voulu le faire”, in koeien van letters hoog op de tunnelmuur. Een geval van onweerstaanbare drang, en sinds Vermassen weten we dat je daarmee wegkomt.

Een poëtische: “Eekhoorn mist mier” op een spoorviaduct in Mechelen. Komt uit mijn favoriete liefdesfabel van Toon Tellegen. Wat heerlijk dat een onbekende dat ook mooi vindt. Zelfs “Mieke, voor altijd”, boven een brug over de E17 kan me bekoren. Recht uit het hart gespoten.

Voor u zegt: jamaar ze zouden UW huis eens moeten bekladden: dat heb ik zelf al gedaan. Op een tuinmuur, met rode verf: “Pluk de dag”. Mijn dochtertje mag ook graag de stoep versieren met treinwagons en bloemen en harten van krijt. Een tijdelijk kunstwerk, tot het weer regent.

Op Art Reclame

Waar geen énkel stadsbestuur over valt zijn die reuzegrote reclameborden. Dat zal met belastingen te maken hebben.

Er zijn er die 3 keer na elkaar veranderen(of blijven hangen) en waar je naar blijft kijken tot er iemand achter je toetert omdat het al tien seconden groen is.

Vorige week reed ik net niet “in het gat” van mijn voorligger door een rare poster. Een zee van groene stippen, in Op-Art-stijl in concentrische cirkels gerangschikt. Mijn blik werd naar het midden gezogen. Het object daar in het centrum bleek een koffiezetter, en de groene stippen waren kopjes. Dat zag ik nadat ik met 2 voeten het rempedaal had ingedrukt en scheef tot stilstand was gekomen en daarna – het was sterker dan mezelf - de affiche van dichterbij bekeek.

Ik zou die koffieboer voor de rechter moeten slepen. Welke klojo zet er nu een optisch bedriegend stuk reclame naast een druk kruispunt? Het bord staat er nog. Telkens ik voorbijrijd staar ik in die groene stippen. Het lijkt wel zo’n oogtest waar je een cijfer moet vinden in de kleurensoep.

Vuist maken

En die gevaarlijke vervuiling van de open ruimte wordt allemaal vergund. Reclame mag blijven, kunst moet weg. De beelden op rotondes leiden de aandacht af, zeggen ze.

Ik hou van die roestige vuist van Rik Poot in Vilvoorde, die uit de bodem van een rond punt breekt. Ode aan de arbeiders van Renault. Krachtig statement tegen de excessen van het kapitalisme. Een waarschuwing: als ze de vuist uitgraven hangt er een grote boze reus aan vast.

Bloot aan de leiband

In De Panne bakken ze het nog bruiner. Het stadbestuur heeft een werk gekocht van Joz De Loose. Een groepje beelden van een familie-met-hond. Ik ken het werk van De Loose, het zijn langbenige figuren à la Giacometti. Mannen en vrouwen met -eek- piemeltjes en tietjes.

De CD&V+ van De Panne, in de oppositie, heeft bezwaren. “Dat zal toeristen ertoe aanzetten om bloot te lopen, en dat is gevaarlijk in deze tijd”. En op de koop toe “hangt de hond niet aan de leiband”.

Een voorstel: giet een verse, royale laag beton op een rotonde in De Panne, zet daar snel die voltallige CD&V+fractie in, netjes gekleed met elk een hond aan de lijn, laat het beton drogen en… klaar! Verboden te voederen.

@Allen: reageren op dezebijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod