O wat houden de media van superlatieven en uitroeptekens. “De Ronde” is niet zomaar een tv-reeksje over een koerske, maar een mozaïek van gelijktijdige verhalen over leven en dood op dezelfde dag. Eénheid van tijd, niet van ruimte. “Shortcuts” van Altman, maar dan Vlaams.

Met oog voor Actuele Ethische Thema’s als daar zijn: echtscheiding, euthanasie, vluchtmisdrijf, pedofilie in de sacristie. Waar kosten noch moeite voor zijn gespaard, waar het kruim van het Vlaamse acteursgild aan meedoet. Nu al het Meisterstück van regisseur Jan Eelen. En die mens is nog zo jong.

Wonderlijm

Valt er nog iets te analyseren? Laten we vooral kijken tot het einde. En toch nog iets opmerken dat onopgemerkt is gebleven in al die bladzijden promokopij. De radio! Met uitroepteken.

Ja, ’t is persoonlijk. Ik ben blij en trots dat ik een soortement cameorolletje kreeg, met mijn bovenstebeste collega Els Aeyels. We zijn allebei Hitchcock die de vuilnisbak buiten zet. En ik vind het vooral hartverwarmend dat de radio eindelijk de rol krijgt die hij verdient. Als een krachtige wonderlijm tussen al die verhalen.

Niet alleen de wielerwedstrijd zelf (waar men gaat en staat langs Vlaamse wegen) en de live tv-uitzending (waarvoor nog veel meer volk gaat zitten) maar ook de radio verbindt mensen, zowel in de reeks als in ‘t echt. Die discrete vaste stamgast in keuken, woonkamer en auto. Dat auditief behangpapier in de badkamer is de soundtrack van leven en dood, in de reeks en in het echt. Dik 2 miljoen luisteraars, elke ochtend, dat is meer dan “De Ronde” kijkers heeft.

Klok

Het radionieuws tikt meedogenloos als een klok dwars door “De Ronde”. En dwars door het echte leven. Door hoeveel radiowekkers spreek ik slaapkoppen toe? Die me verwensen en een venijnige tik op m’n kop geven, pal om 7 uur? Welke diepe dromen ruk ik aan flarden? Eeuwig sorry daarvoor.

De voyeur in mij wil daar wel eens over fantaseren. Wie is blij dat de slapeloze nacht om is, wie is bang voor een examen of een operatie of een volgende ruzie. Wie werpt met frisse tegenzin en een gesmoorde vloek de dekens van zich af en ziet dan pas dat de zon al door de gordijnen schijnt.

“ ’s Morgens word ik wakker, met een stem die mij omarmt, ’s avonds ga ik slapen, met een stem die mij verwarmt” zingt Stef Bos. Ik denk dat het leven zoals het is rond een radiotoestel veel en veel prozaïscher is en veel echter.

Leven en dood

Mijn kinderen moeten de deur uit zijn als het sportnieuws begint zo rond zes, zeven over acht, daar zijn ze op gedrild. Hoeveel mensen tellen op die manier de minuten? “Puree, het weerbericht is al voorbij, nu haal ik mijn trein niet meer”. Al toen ik nog op kot zat, dicteerde de radio m’n dagindeling. Nog drie liedjes en ik ga weer studeren, nee straks, na het nieuws van vier uur, allez, van vijf uur.

Ik luisterde verdorie naar de radio in het ziekenhuis, wachtend op de eerste schreeuw en de laatste zucht. Dat was létterlijk de soundtrack van leven en dood. Om één uur, twee uur, drie uur ’s nachts klonk die stem uit het kastje vreemd intiem. Mijn vader vertelde laatst met vuur over “radio Londen” in de oorlog. Qua clandestien samenhorigheidsgevoel op zolder kon dat tellen.

Radio Tour

Jan Wauters zaliger draaide nooit de knop om voor iemand z’n zin had afgemaakt. Ik denk dat Wauters “De Ronde”wel mooi had gevonden. De meest verbindende radio ooit was zeker “zijn” Radio Tour, met die uitbundige Caraïbische begintune. Zelfs al kunnen coureurs me maar zeer matig boeien: op dat moment voelde ik/iedereen de vakantie en de zomer beginnen.

En daarom, merci tv om de radio eens in de verf te zetten. En nu ga ik met plezier weer op in het geluidsdecor van elke dag.

@Allen: reageren op dezebijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod