“Wij zijn geen wilden, er is hier al 7000 jaar beschaving!”. Heerlijke uitspraak van een dappere Egyptische op het plein van de bevrijding in Caïro. België, 7000 jaar geleden?

Toen wij nog half iguanodon waren, heerste de vrouwelijke farao Hatsjepsoet over Egypte (ze kleedde zich wel als man), en later ook Nefertete, de sexy echtgenote van de al even dishy farao Achnaton. Op schilderijen in hun graf staan danseressen in doorkijkjurken met diepzwart aangezette amandelogen. 3000 jaar oud!

Nog Bekende Egyptische Vrouwen? Cleopatra! Ja, meneer Moebarak, als haar neus wat korter was geweest, had de wereld er anders uitgezien. En Oum Kalthoum! De Ster van het Oosten, de beroemdste Arabische zangeres ooit, het idool van Maria Callas. Ze zette voor het eerst een keel op aan de oevers van de Nijl.

Walk like an Egyptian

Wat een erfgoed! Geen wonder dat de rest van de wereld op geregelde tijdstippen wordt bevangen door egyptomanie. Eerst eind 18de eeuw, nadat Napoleon een obeliskje scheefsloeg, en nog eens in de roaring twenties van de 20ste eeuw, toen Howard Carter het graf van Toetanchamon openprutste. De mode werd mysterieus, er doken mummies op in operadecors en sfinksen in de Zoologie van Antwerpen.

En dat duurt maar voort. In Las Vegas slaap je in een piramide. Wat verderop in mijn straat staat het gouden masker van Toet als postuurke in een vensterbank. En in zowat alle musea ter wereld kun je echte, maar gestolen Egyptische kunst bekijken.

Je moet er zelfs niet heen, Egypte is overal. We zijn er allemaal dol op, het is “everybody’s history”, een bakermat voor iedereen. En daar op dat rare plein aan de Nijl zijn het allemaal kinderen van Isis en Osiris, Horus en Hathor, trots, waardig en mooi.

Vrouwen in soorten

Ik hoor Nawal al Sadaawi op de radio. Ze is intussen bijna 80, schrijfster, feministe en gynecologe. Ik weet dat ze spierwit haar heeft en probeer me in te beelden hoe ze daar opvalt tussen al dat volk. We hebben niets te verliezen, zegt ze. Een grande dame, vaak met de dood bedreigd door fundamentalisten, klimt in haar levensavond nog eens op de barricaden.

Maar kijk, op tv zie ik ook vrouwen betogen in een zwarte niqab, met zwarte handschoenen. Ze lijken wel boze vleermuizen, deze moslimzusters. Maar ook zij komen hun keuken uit, om Moebarak weg te schreeuwen. Waar zouden ze VOOR zijn? Vraag ik me af.

Ik spot studentes met coole brillen, vrouwen met roze hoofddoeken, ik onthoud ook een foto van een uitzonderlijk woedende oma. Vrouwen met kinderen, spandoeken, picknickmanden.

Hammammadam

We hebben allemaal de neiging om dat hele Noord-Afrika voor het gemak samen te vatten als een grote groep angry young men. Werkloos en al half op weg naar Molenbeek of Afghanistan. Ik ben blij dat ik zoveel vrouwen zie, en zoveel verschillende vrouwen. De hoeders van het huishoudbudget voelen de schaarste het eerst.

Dat wou ik zeggen aan Fatima, de ferme Berberse van een jaar of 50 die me vorige week onder handen nam in een hammam in Schaarbeek. Het was een ondergrondse vrouwenwereld van duizend-en-één-nacht waarin ik werd toegelaten, tussen oma’s, moeders , dochters en nichtjes. Kwetterend en spetterend dat het een aard had.

Fatima leidde me naar een roodmarmeren slachtbank. Eerst stroopte ze zonder complimenten mijn dood vel af en daarna kneedde ze me in vorm met behulp van grijze klei. Helaas sprak ik geen Berbers en Fatima geen Frans, behalve dan: “sur le dos, ma chérie!” Maar ze had net zo’n vastberaden ogen als haar zusters in Caïro.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod