“The end of the sales as we know them.” Er zijn geen zekerheden meer. Kledingketen ZEB mag van de rechter schaamteloos braderen in de sperperiode, in afwachting van een Europees verdict. Intussen trekt Luc Ardies van UNIZO een pruillip -zijn handelsmerk- en vraagt met aandrang om de solden op te nemen in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Kijk, van mij mogen sperperiode en koopjestijd verdwijnen, in één klap -100%. Ik vind kleren doorgaans veel te goedkoop, solden of niet.

Marcel uit Cambodja

Van de week bevond ik mij in een kledingzaak waar het van dattum was. Graaibakken en –rekken vol. Mijn oog viel op een reeks opgeleukte marcellekes voor 3 (drie) euro per stuk. Vroegere prijs 7,49 euro. Genaaid in Cambodja. Wie naait er wie voor die prijs? Katoen, stikdraad, transport, opslag, distributie, lonen? Voor 7 euro, laat staan 3?

Ik heb geen marcel gekocht, de kleur stond mij niet aan. En daarbij, ik heb geen boodschap aan wegwerpprijzen, wegwerpnaaisters, wegwerpartikelen. Er waren wat hemdjes van het rek gevallen, vermoedelijk werden ze ’s avonds gewoon in een hoek bij de stofnesten geveegd.

Later die dag dreef ik mijn langpootmuggen van kinderen naar een andere winkel voor een alweer langere broek en alweer grotere schoenen. Mét korting, maar voor een in mijn ogen nog altijd redelijk eerlijke prijs.

Ruilen

Voor wie net als ik een viscerale hekel heeft aan sjoppen en aan winkels overvol met mensen en goedkoop Chinees textiel en boenkeboenkemuziek, zijn er alternatieven. Ik heb jaren tweedehandsbeurzen bezocht én mee helpen organiseren voor kinderkleren. Jassen en broeken van neven en nichten worden na een korte passage ten onzent weer doorgestuurd naar de volgende klantjes. Een mooi hemd met blauwe Afrikaanse vogels fladdert nog altijd door de familie en is intussen al door 7 kinderen gedragen, hebben we laatst eens uitgerekend.

Breien

Nog een paar ideeën: mest je kast uit, geef je oude kleren weg en koop er andere voor een prikje in de kringwinkel. Hou een ruilpartij. Dat is me laatst uitstekend bevallen, met een aantal kennissen. Wie me ziet met een “nieuwe” trui: ’t is er één van m’n buurvrouw en ik draag ‘m met liefde.

Maak zelf iets, met de Singer , de Bernina of de Pfaff van je moeder. Pak die breinaalden weer op. Een jaar of tien geleden was het zoeken naar een wolwinkel, maar nu schieten ze als punnikpaddestoelen uit de grond. Bij mij in de buurt is er een leuke, Tegendraads, met muren vol kleurige kluwens. En wijze raad van het breimeisje. “Voorpand een maat groter dan rugpand, hé, want uw borsten zitten van voor!”

Wit is niet altijd schoon

Er zijn natuurlijk prachtige winkels met schitterende nieuwe jurken en oergezellige jassen. Wel, go for it, ik hou je niet tegen! Maar betaal er een eerlijke prijs voor. Koop een Belgisch merk, kies voor fair trade of biologisch katoen. En zorg goed voor die duurzame kwaliteit. Koester die rok van 8 winters geleden. Laat dingen herstellen, lappen op ellebogen zijn niet nerdy.

Vermijd witte kleren (tenzij voor een speciaal feest) want ze zijn een ramp voor het milieu. Ik zie wel eens spierwitte kinderbroeken in een winkel hangen, ze moesten de wereldvreemde ontwerper de was van mijn hele straat laten doen, een jaar lang!

Nee, “there’s more to clothes than sales”, zegt mijn innerlijke copywriter. Kleren –en ook appels en peren en kippen en eieren- hebben een waarde, niet alleen een prijs.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod