De zon staat boven de Steenbokskeerkring, de dagen beginnen straks weer te lengen. En als seizoenen en jaren wisselen, dan maak ik mentale lijstjes. Eerst mijn bokken, dan mijn schapen.

Lullen van het jaar

Speculanten, hefboomfondsenmakelaars, short sellers, credit default swappers, dictators van het snelle geld, die winst maken met geleend kapitaal, die geld verdienen met geld en nul komma nul echte toegevoegde waarde scheppen. De politiek heeft ze een tijd het leven zuur gemaakt, maar ze bestaan nog. Weg ermee, waar wachten we op? Wettelijk verbieden die handel. En snoer die ratingbureaus ook maar meteen de grote mond.

Alle kerkleiders. “Er is geen macht ter wereld die niet vroeg of laat opzij trapt” om The Scene te citeren. Nooit eerder zo’n frappante illustratie gezien van het wegzagen van de tak waarop je zelf zit.

De (meeste) politieke onderhandelaars. Zonder talent voor luisteren, dialogeren, water in de wijn doen. En vooral bezig met zichzelf. Vanitas vanitatum et omnia vanitas. Ijdelheid der ijdelheden. Met dank aan de (meeste) media. Ik hoop niettemin op een kerstbestandje.

Helden

De hulpverleners in Haïti, Pakistan, Rusland… Brandweerlieden, dokters, verplegers, metselaars. Soms staan ze even in het vizier van een camera, daarna werken ze gestaag voort.

In eigen land: alle leerkrachten, alle mensen uit de witte sector. Alle vrijwilligers, van scouts- en chiroleiders, ziekenbezoekers tot wereldwinkeliers.

Boeken

“Congo” van David Van Reybrouck. Een meesterwerk dat Geert Mak op de hielen zit. Ontroerend en informatief, en zelfs hoopgevend!

“De ontdekking van de hemel” van Harry Mulisch. Na z’n overlijden staat de knoert weer in de toptien van de verkoop. En eindelijk heb ik deze Thomas Mann-achtige metafysische roman gelezen, een “boek over alles”, zoals de meester terecht zelf zei.

Maar bovenaan m’n lijst staat “The cloudspotter’s guide” van Gavin Pretor-Pinney, al enkele jaren oud maar nu pas ontdekt. Een heerlijk boek over wolken in alle maten en formaten, hoogten en laagten, in het echt en in de literatuur en de schilderkunst. Weg met de blauwe hemel, met “blue sky thinking”, leve de contemplatie van het gevarieerde uitspansel. Iemand nog een cirrocumulus floccus?

Taal

Latijn natuurlijk. De namen van de wolken, de woordjes en naamvallen van mijn oudste in de eerste Latijnse. De Wever is maar een aanleiding om opnieuw Catullus ter hand te nemen. Die van “odi et amo”, ik haat en ik heb lief. 2000 jaar oud en “nil novi sub sole”, er is niets nieuws onder de zon. Of de prachtige erotische raadgevingen uit de Ars Amatoria van Ovidius, die we jammergenoeg niet onder ogen kregen op de middelbare school.

De meest toepasselijke spreuk die ik dit jaar tegenkwam is deze: “Claude os, aperi oculos”. Snaveltjes dicht, oogjes open. Horen, zien en zwijgen.

Muziek

Jonsi in de AB. Kulderzipken uit Ijsland die een storm ensceneerde waarbij de uitbarsting van de Eyjafjallajökull verbleekte. Elfenmuziek. Opera.

Leonard Cohen onder de blote sterrenhemel in Gent. De man die zoveel over het menselijke onvermogen heeft geschreven was mild geworden, als een afgesleten kei. Wat z’n verzen des te scherper maakte: “Let’s be alone together. Let’s see if we’re that strong”.

En verder: de stilte.

Boom

De Royal Richmond Oak. Voor wie naar Engeland reist: vergeet dat kerstshoppen, pak een bus of tube vanuit Londen en ga op pad in het uitgestrekte Richmond Park. Ergens vind je daar deze kleine, holle tovereik van 750 (zevenhonderdvijftig) jaar oud. Als je niet te dik bent, kun je erin kruipen en horen wat hij je te vertellen heeft.

Ding

Uit: haarverf.
In: mijn bottines. Voor het 10de jaar op rij al. Er is veel moed in gezakt, maar ze hebben me weer naar interessante plaatsen gestapt. Modder, krakend ijs, stad, bos, dal, jaagpad, festivalweide. Daarheen en weer terug.

Wens van het jaar

Damme ze nog lange meugen meugen en kunnen kunnen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod