Horeca, ik bedoel: eureka! In de oververzadigde markt van de kookboeken heb ik nog een gat gevonden. Ik heb de mosterd over het kanaal gehaald, maar als het regent in Londen…

Hapklaar

Ik denk aan een vertaling van “How to feed a man?” van de mij onbekende bekende Britse Stasha Palos, bijnaam Stasha Butterfly, dochter van een steenrijke zakenman. Ze staat met glanzende, golvende krullen op de cover van haar salontafelboek, in kleermakerszit. Tussen d’r blote knieën is een foto geshopt van een ferme chocoladetaart, waaruit een strategische punt is gesneden. Een hapklare vrouw. De man in mij moest aan een vagina dentata denken, sorry lezer.

Een post-feministisch kookboek, zegt Stasha (haar uitgever). Met gouden tips. Zorg dat je bolognese-saus in de vriezer hebt zitten. Als je man dan zegt: kom, schat, laten we liever thuis blijven, dan loop jij nonchalant naar de keuken terwijl je zegt: no prob, ik flans wel iets in elkaar. Wat een vrouw!

Het is niet het enige boek in z’n soort. Ik zou ook een Vlaamse variant kunnen schrijven van “Cooking for your man” en “Mad Hungry. Recipes and strategies for feeding men and boys”. Dat laatste klinkt toch als een Boerinnenbond-handleiding om weerspannige varkens te vreten te geven, of niet soms?

Een paar jaar geleden was er al “How to be a domestic goddess” van Nigella Lawson. De titel was nauwelijks ironisch, voor wie Nigella van het scherm kent. Hoe ze met haar gemanicuurde vingers voortdurend in de pannen zit, om ze daarna suggestief af te likken: jakkes in ’t kwadraat.

Vlees

Als ik zelf een kookboek wil maken en een graantje mee wil pikken van deze trend, moet ik vooral niet over graantjes schrijven. Venten eten vlees. Al eens rondgekeken in een vegetarisch restaurant? Veel kans dat je daar vooral vrouwen en vriendinnengezelschappen ziet herkauwen.

“Peg! Food!” placht Al Bundy zijn vrouw te bevelen in Married with Children. Om daarna met een blik vol afschuw in z’n bord te kijken: “What’s this? Vegetables??”

Gaan we die toer op, van mannen- en vrouweneten? Aangepaste menu’s: een slaatje voor mevrouw, hazenrug voor meneer? Miet eet zeebaars, Piet witloof-en-hesp-in-kaassaus of andere comfort food? De ene vreet, de andere dieet? Van dat idee word ik net zo droevig als van de aanblik van een kledingzaak voor kinderen: jongens horen bruin en grijs en zwart te dragen, meisjes roze en purper. Het liefst van in de wieg.

Gaan we terug naar de fifties? Mevrouw in een schortje met de ovenschotel als ultiem wapen in de strijd tussen de seksen? Meneer die de nederlaag letterlijk in de maag krijgt gesplitst? Er waren eens … een keukenprinses en een grasmaaierprins. De één kon geen spijker in de muur slaan, de ander geen omelet bakken.

Keukengenot

Koken met liefde bestaat nochtans, en hoe! Of het nu voor je beste vrienden of je opa is. Wat een intens genot toch, soepgroenten snijden of deeg kneden. Experimenten hoeven niet, familietradities zijn er om in ere te houden. Hutspot! Stoverij! Zurkelsoep! Oliebollen! Forel met amandelen! En in mijn geval, Bonneures Mierentaart. Recept te verkrijgen op eenvoudig verzoek. Want dat kookboekschrijven, daar zie ik toch liever van af.

En je hebt natuurlijk geen handleiding nodig om te weten dat je met eten kunt verleiden, zonder onderscheid des geslachts. Drink champagne, knabbel aan een stengel selder, werk u doorheen zo’n pièce montée van fruits de mer, sluit af met een dessert van gember en zwarte chocolade. Bingo!

Alleen goed je handen wassen als je pepertjes hebt gesneden.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod