Spots, slogans, affiches, debatten met twee en met drie en met zevenenhalf, folders in de bus, virale filmpjes, nieuwsbrieven en communiqués in de mailbox, heelder krantenkaternen bij het ontbijt. Ik voel me nu al niet lekker. Infozuipen is even ongezond als comazuipen, consuminderen is ook informinderen.

TMI

Informatie is kennis is macht. Jaja. Too much information daarentegen? Word ik wijzer van de tweets van politici? Passen beleidskeuzes in 140 tekens? Wat moet ik met persoonlijke ontboezemingen, genre de Waalse Pijl was spannend? Welke inzichten krijg ik van “gelekte” opiniepeilingen, waarop dan weer reactie na reactie na reactie volgt? Het is onzin, ruis, sneeuw, noise, ballast, vulsel, afval, multimediaal fijn stof. En de stroom is niet te stoppen.

Filter

Ik moet niet meer op zoek naar informatie, ik word erdoor bedolven. Tegenwoordig is het een kwestie van filteren. Een recent voorbeeld. De Britse verkiezingen, the morning after, op de eerbiedwaardige Beeb. In de studio een gesprek met twee treurende socialisten. Plotseling werd één van hen de mond gesnoerd met live beelden van… de auto van Nick Clegg van de LibDems, die Londen kwam binnenrijden. “Tja, waar was ik gebleven?” vroeg de socialiste met een overdreven tv-zucht. Het gesprek ging voort in splitscreen, ik kon de auto van Clegg blijven volgen mét commentaar– now he’s approaching the Embankment, rechtsaf, kruispunt over, hoekje om- terwijl de vrouw een gedachtengang probeerde af te maken. Ondertussen liepen er onder- én bovenaan het scherm banners met verkiezingsuitslagen. Mijn filters slibden dicht, ik werd er puutonnozel van, om het op z’n West-Vlaams te zeggen.

Soms denk ik: een beetje dictator kan hier van leren. Géén informatie toelaten is geen optie meer, zelfs de Chinezen beseffen dat. Teveel informatie van het onbenullige soort, dat is de vis verdrinken, en net zo efficiënt.

Fesses-book

Het is niet alleen de schuld van de media, we doen het onszelf aan. De informatiesneeuwbal heeft sinds Facebook de omvang van een exoplaneet gekregen, en we hebben die helemaal zelf aan het rollen en tollen gebracht. Wat moet ik met al die info? Boek geschreven, huis verkocht, zwanger, uit elkaar, feed this child with just one click, werk gevonden, foto’s uit Kreta, mooi concert gezien, thesis af, pijn aan mijn dikke teen, lid geworden van de petanqueclub.

Frankly, my dear, I don’t give a damn. Ik wil dit niet weten. En ik wil al zeker geen bewegend beeld zien van iemands ongeboren kind. Zo’n filmpje deed voor mij de deur dicht. Zal ’t gaan ja? Van mijn erf!

Het kan wel zijn dat het privacy-beleid van Fesses-book nog altijd rammelt (de tekst ervan is langer dan de Amerikaanse grondwet, heeft de BBC uitgeteld) maar ik wil alleen maar zeggen: eigen schuld dikke bult. Misschien hebt u geen eerbied voor uzelf, maar hou u dan tenminste wat in ten behoeve van uw medemens. Spreken is zilver, zwijgen is goud, ook online.

Socrates modereert

Een verhaal dat aan Socrates wordt toegeschreven. Een leerling stapt op de wijsgeer af en wil hem iets zeggen over een vriend van hem.

“Wacht eens”, zegt Socrates. “Is het waar wat je me gaat vertellen? “
“Dat weet ik niet”, antwoordt de leerling, ”ik hoorde het zelf ergens”.
“Is het goed wat je gaat vertellen?”, vraagt Socrates.
“Euh, nee, integendeel”, zegt de leerling.
Tenslotte vraagt de filosoof, “Is je informatie nuttig voor me?”
De leerling zwijgt.
Antwoordt Socrates: “Tja, als het niet waar, niet goed en niet nuttig is, doe er dan maar het zwijgen toe.”

Si non è vero è ben trovato. En als de politici dat nu eens in gedachten zouden houden, de komende weken, dan zit hier een blije vrouw. Maar zo naïef ben ik niet. Maar wel consequent: ik zwijg zelf even. Een zalige, stille zomer gewenst.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod